การบําบัดน้ําภูมิทัศน์

แนวทางทั่วไป

การบําบัดน้ําในภูมิทัศน์เป็นไปตามกลยุทธ์ที่ก้าวหน้าสี่ขั้นตอน: “การควบคุมแหล่งที่มาและการสกัดกั้นมลพิษ→การทําให้บริสุทธิ์คุณภาพน้ํา→การก่อสร้างระบบนิเวศ→การปรับปรุงภูมิทัศน์”

เส้นทางทางเทคนิคหลัก

(1) การกรองหมุนเวียน + อุปกรณ์ทําให้บริสุทธิ์: แหล่งน้ําภูมิทัศน์ติดตั้งปั๊มหมุนเวียนและตัวกรองทรายหรือหน่วยกรองพิเศษสําหรับการทําน้ําให้บริสุทธิ์ตามปกติ ใช้ได้กับทะเลสาบภูมิทัศน์เทียมที่ปิดล้อมคุณสมบัติน้ําพุและแหล่งน้ําชุมชนที่อยู่อาศัย

(2) เกาะลอยน้ําเชิงนิเวศวิทยา + พืชจมอยู่ใต้น้ํา: พืชบนเกาะลอยน้ํา (canna, calamus) ดูดซับไนโตรเจนและฟอสฟอรัสผ่านระบบราก ในขณะที่พืชที่จมอยู่ใต้น้ํา (vallisneria, myriophyllum) ให้ออกซิเจนและยับยั้งสาหร่าย ใช้ได้กับทะเลสาบสวนสาธารณะในเมืองสวนสาธารณะพื้นที่ชุ่มน้ําและช่องทางแม่น้ําภูมิทัศน์

(3) การเติมอากาศด้วยไมโครนาโน + สารจุลินทรีย์: การเติมอากาศด้วยฟองไมโครนาโนช่วยเพิ่มระดับออกซิเจนที่ละลายน้ําในน้ําด้านล่าง ใช้ได้กับแหล่งน้ําภูมิทัศน์ยูโทรฟิก สภาวะกลิ่นดําของตะกอน และการควบคุมกลิ่นน้ํา

(4) แนว กันกระแทกทางนิเวศวิทยา + เขตกันชน: แนวกันกระแทกเกเบี้ยนตามธรรมชาติรวมกับเขตกันชนพืชพื้นที่ชุ่มน้ําริมฝั่งแม่น้ําจะสกัดกั้นมลพิษที่ไม่ใช่แหล่งกําเนิด ใช้ได้กับการฟื้นฟูริมฝั่งแม่น้ําภูมิทัศน์และการก่อสร้างสายสีเขียวริมน้ําในเมือง

(5) การควบคุมสัตว์น้ํา: การปรับใช้สายพันธุ์ปลาเชิงกลยุทธ์ (ปลาคาร์พเงินสําหรับการกรองสาหร่าย) หอย (หอยทากและหอยแมลงภู่สําหรับการทําให้บริสุทธิ์หน้าดิน) และแมลงน้ําสร้างใยอาหารที่สมบูรณ์ ใช้ได้กับทะเลสาบในสวนสาธารณะขนาดใหญ่และแหล่งน้ําภูมิทัศน์ประเภทพื้นที่ชุ่มน้ํา

(6) การแลกเปลี่ยนน้ํา + การจัดตารางการเติมน้ํา: การแนะนําแหล่งน้ําสะอาดเป็นประจําเพื่อทดแทน รวมกับการควบคุมระดับน้ําเพื่อรักษาสภาวะอุทกพลศาสตร์และป้องกันความเมื่อยล้าและการเสื่อมสภาพ ใช้ได้กับโครงการแลกเปลี่ยนน้ําในคูเมืองและทะเลสาบภูมิทัศน์

ข้อควรพิจารณาที่สําคัญ

การบําบัดน้ําในภูมิทัศน์ต้องสร้างสมดุลระหว่างวัตถุประสงค์สองประการของการปฏิบัติตามคุณภาพน้ําและความสวยงามของภูมิทัศน์ การพึ่งพาการบําบัดด้วยสารเคมีเพียงอย่างเดียวอาจทําลายระบบนิเวศและก่อให้เกิดมลพิษทุติยภูมิ แนะนําให้ใช้แนวทาง “นิเวศวิทยาเป็นอันดับแรก ทําให้บริสุทธิ์ตามธรรมชาติ”

การสร้างระบบนิเวศที่มั่นคงโดยทั่วไปต้องใช้ 1 ถึง 2 ฤดูปลูก (ประมาณ 6 ถึง 12 เดือน) การจัดการในภายหลังควรเน้นการบํารุงรักษาระบบนิเวศด้วยการตรวจสอบคุณภาพน้ําอย่างสม่ําเสมอเพื่อป้องกันความเสื่อมโทรมของระบบนิเวศ